නූතන සිංහල කවිය භූගෝලීය සීමා මායිම් අතික්රමණය කරමින්, ලොව පුරා විසිරී යමින් පවතී. මෙහි එක් වැදගත් සන්ධිස්ථානයක් ලෙස හරින්ද්රනාත් චන්ද්රසිරිගේ සංස්කරණයෙන් එළිදකින ‘නව සීලන්ත අහස යට ලියූ කවි – දෙවැනි වෙළුම’ හැඳින්විය හැකිය. මෙය හුදු කවි එකතුවකට වඩා එහා ගිය, නව සීලන්තයේ වසන ශ්රී ලාංකිකයන්ගේ ආත්මීය ප්රකාශනයන්හි සාමූහික කවි සරණියකි.
මහාචාර්ය ආරි ආරියරත්නයන් සිය පෙරවදනෙහි සඳහන් කරන පරිදි, මෙම කෘතිය හරහා විද්යමාන වන්නේ විප්රවාසී (Diaspora) ලේඛකයා සතු ද්වී-සංස්කෘතික ගැටුම සහ සහජීවනයයි. එක අතකින් නව සීලන්තයේ (Aotearoa) ශ්වේත වලාකුළු අතරින් පෙනෙන අමුතු සුන්දරත්වයත්, අනෙක් අතින් මව්බිමේ මතකයන්ගෙන් පිරුණු දුරාතීත ප්රේමානිසංසත් (Nostalgia) අතර දෝලනය වන හදවත් අපට හමුවේ.
මෙම වෙළුමේ ඇති සුවිශේෂීම ලක්ෂණය වන්නේ කිවිඳියන් 32 දෙනෙකුගේ මැදිහත්වීමයි. මෙය සිංහල කවියේ පෙර නොවූ ප්රවණතාවකි. ඉන්ද්රා දයාමණී කොළඹගේ: ඇයගේ නිර්මාණ තුළ පවතින්නේ මව්බිම සහ පවුල කෙරෙහි ඇති අසීමිත සෙනෙහසයි. ඇයගේ කවිය සහෘදයාගේ හදවතේ සියුම් තැන් ස්පර්ශ කරයි. යොෂානි පෙරේරා සහ අචලා නෙළුනිකා: විප්රවාසී ජීවිතයේ කටුකත්වය සහ ඒ තුළ සොයාගන්නා ආනන්දය අතර ඇති පරතරය මොවුන්ගේ කවි තුළින් මැනවින් විවරණය වේ. චන්දිමා දස්කොන්: ඇය කවියෙන් පමණක් නොව සිතුවමෙන්ද (කවරයේ සිතුවම) මෙම කෘතියට ලබා දෙන්නේ අපූර්ව අලංකාරයකි. ඇයගේ නිර්මාණ තුළ පවතින්නේ ස්වභාවධර්මය සහ මනුෂ්යත්වය අතර ඇති අවියෝජනීය බැඳීමයි.
මෙම වෙළුමට කවීන් 8 දෙනෙකුගේ ද නිර්මාණ ඇතුළත්ය. දිවයින් දෙකෙහි විසිරී සිටින කවීන් (ඕක්ලන්ඩ්, ක්රයිස්ට්චර්ච්, ඩනීඩින් ආදී) විවිධ වෘත්තීය පසුබිම්වලින් පැමිණි අය වෙති. ඩී. අමරසිරි ගුණවර්ධන: ‘පොහොටුකා මලක්’ වැනි නිර්මාණ හරහා ජීවිතයේ අනිත්යතාව සහ සුන්දරත්වය පිළිබඳ දාර්ශනික ඉඟි ලබා දෙයි. සුරංග දිසානායක, සමන් වනසිංහ, ජයන්ත සමරසේකර සහ මංජුල ප්රේමරත්න: දකුණු දූපතේ ඩනීඩින් සහ ක්රයිස්ට්චර්ච් වැනි නගරවල ශීතල පරිසරය තුළ සිට ඔවුන් ගොඩනගන කාව්ය රූපක පාඨකයා නව මානයකට රැගෙන යයි. අවන්ති කලන්සූරිය සහ පියුමි තෙන්නකෝන්: තරුණ පරපුරේ නියෝජනය ලෙස මොවුන්ගේ කවි තුළ නවීන ලෝකයේ ගැටලු සහ පුද්ගල නිදහස පිළිබඳ කතාබහක් ගොඩනැගේ. අනුරාජී වීරකෝන්, කෞශිකා බොතේජු, ප්රසංගිකා මාවතකුඹුර, බුද්ධිකා පෙරේරා, සන්ධ්යා විජේසුන්දර හා සන්ධ්යා ලේකම්ගේ යන කිවිඳියන්ගේ කවි ප්රේමයේ සුන්දරත්වය හා වියෝවේ කටුක වේදනාවන් ද ජීවිතයේ අත්විඳින කර්කශ බව ද ගෙනහැර දක්වන්නේ සංකේතාත්මක රූප සිතුවම් හදේ සනිටුහන් කරමිනි.
මෙහි ඇතුළත් කවි බහුතරයක් නිසඳැස් ආරක් ගත්තද, ඒ තුළ පවතින රිද්මය සහ ධ්වනි පූර්ණ බව පැසසිය යුතුය. සමන් වනසිංහ, ශ්රියා කුමාරසිංහ, තාරකා අතුකෝරළ, සහ සුපිපි සමනළී වැනි නිර්මාණකරුවන් භාෂාව හසුරුවන ආකාරය තුළින් පෙනී යන්නේ ඔවුන් මව්බිමෙන් ඈත්ව සිටියද සිංහල භාෂාවේ ඇති සජීවී බව රඳවා ගැනීමට සමත්ව ඇති බවයි. සෞම්ය තිසේරා, ඉරේෂා වීරසේකර, රාණි කිරිමැටියාව, රමණි රුක්ලාන්ති, රුක්ෂි ලියන ආරච්චි වැනි නිර්මාණකරුවන්ගේ මානුෂීය ගුණය විදහා දක්වන කවි පවසන්නේ “මතක පටුමග දිගේ ඇවිද යන මානවයාගේ” හුදෙකලාවයි. ප්රියානන්ද විජේසුන්දර ගේ“නොරැවටෙන් සබඳ” කවිය මූලික වශයෙන් ආශාව, මනෝරමත්වය, සහ මෝහය තුළින් උපන් සිතින් රූමත් කතක් සොයායන පිරිමින් අවසානයේ ඇය සපත්නියක් බව වටහාගන්නා අන්දම කාව්යමය අත්දැකීමක් ලෙස අපූරුවට කවියට නඟා ඇත. කවිය පුරා රූපක හා උපමා බහුලව භාවිතා වී ඇත. මෙම එකතුවෙන් කවිය තුළ සංවේදී, සිත්ගන්නාසුලු කාව්ය වාතාවරණයක් ගොඩනගා ඇත. හරින්ද්රනාත් චන්ද්රසිරිගේ ‘වැව, කෙත සහ අස්වැන්න’ කාව්ය නිර්මාණය මෙහිදී සුවිශේෂී වන්නේ එය දේශීය ගොවි සංස්කෘතියේ රූපකයක් විදේශීය භූමියක සිට යළි අර්ථකථනය කරන බැවිනි. වැව යනු හුදු ජල මූලාශ්රයක් නොව, ජීවිතය ‘වාවාගෙන’ සිටීමේ සංකේතයක් ලෙස ඔහු මතු කරයි.
මෙම කෘතියේ එන ‘New Zealand Writers’ Index’ කොටස නිරීක්ෂණය කරන විට පෙනී යන්නේ මොවුන් සියල්ලෝම ඉංජිනේරුවන්, වෛද්යවරුන්, තොරතුරු තාක්ෂණවේදීන් සහ විශ්වවිද්යාල ආචාර්යවරුන් වැනි ඉහළ පෙළේ වෘත්තිකයන් බවයි. මෙය ලාංකික බුද්ධි ගලනයේ (Brain Drain) එක් පැතිකඩක් වුවද ඔවුන් තම මව්බිමේ සංස්කෘතික උරුමය අත්නොහැර රැකගැනීම අගය කළ යුතුය.
නව සීලන්තයේ මාඔරි සංස්කෘතිය සහ ලාංකික හෙළ සංස්කෘතිය අතර පවතින යම් යම් සමානකම් (ස්වභාවධර්මයට ගරු කිරීම වැනි) සොයා යාමට ද මෙම කවීන් උත්සාහ කර ඇති බව පෙනේ. ‘නව සීලන්ත අහස යට ලියූ කවි – දෙවැනි වෙළුම’ යනු හුදෙක් කවි කිවිඳියන් 40 දෙනෙකුගේ කවි 223ක එකතුවක් නොවේ. එය දූපත් දෙකක් අතර ඇති සෙනෙහසේ ගනුදෙනුවකි. මෙම කෘතිය කියවන පාඨකයාට නව සීලන්තයේ ශීතල සුළඟ මෙන්ම ලාංකික ගමක උණුසුම ද එකවර දැනෙනු ඇත. හරින්ද්රනාත් චන්ද්රසිරි ඇතුළු කණ්ඩායම සිදු කර ඇත්තේ භාෂාව මියයාමට ඉඩ නොදී, එය නව දේශගුණයකට අනුවර්තනය කර පෝෂණය කිරීමේ සත්කාර්යයකි. සිංහල සාහිත්යය යනු හුදෙක් ශ්රී ලංකාවට පමණක් සීමා වූවක් නොවන බව ලොවටම හඬගා කීමට මෙම කෘතිය කදිම සාක්ෂියකි.
සම්මානිත මහාචාර්ය, ආරියරත්න ඇතුගල – ශ්රී ලංකාව







