සඳත් පායලා නැති මොහොතෙ
වැලි තලාවේ වෙරළෙ
ඈත මූදෙන් නැගෙන ගීතයේ
හඬත් මිහිරියි
අහස පිරිල සුදුවළාවලින්
අඳුරට හාදු දෙනවා නිහඬ ගීතයක්
ලෝකයම වෙලාගෙන
මම බදා ගත්තෙ කවුරුන්ද
සිතා ගන්නට වෙලාවක් වුණෙත් නැහැ
අරගෙන ගියා ඈතට
රැළි නැති ශබ්ද නැති සඳ නැති
තැනක ඉන්දුවා මාව
සියුම් ගීතයක් ගයමින්
සීරුවෙන් මගේ නළලට උඩින්
මල් අත්තක් සැලෙමින් සුවඳ වැගිරුවා
දැන් අඳුර තවත් වැඩියි
ගයන ගී ජීවිතේ කිසිදාක අසා නැති
බසකින් මියුරු නදකින්
වැයෙන බට නළාවකින්
වගේ අමුතු හඬකින්
මගේ සිතට කළේ කුමක්ද
මගේ සිත පිනා ගොස්
අමන්දානන්දය නේද මේ
ගලාගෙන එන්නෙ කියලා සිතුන මට
ලෝකය මොන තරම් සරලද
සුන්දරද පාළු ගණඳුරක් මැදදි
මම අඬ ගැහුව මහ සද්දෙන්
ලෝකෙටම මෙතෙනට එන්න කියලා
මේ මිහිර විඳින්න කියලා
මල් අත්ත සුවඳ තවත් සුළඟෙ පා කළා
නළා හඬ සියුම වෙමින්
ඈත ඈතට ගලාගෙන ගියා
මට තනියක් නැති වුණත්
එන්න මේ සුවඳ මේ සැහැලිය
මේ සුනදරත්වය විඳින්න
එන්න කියල මං මොර දුන්නා
ලෝකෙටම ඇහෙන්න
ගිලෙන්නෙපා බර පටවගෙන
අඬන්නෙපා බර කරේ ගෙන
තැවෙනෙපා කියල මං කතා කළා
ලෝකයටම ඇහෙන්න
ඈතින් ඇසෙන රජ අණක්
ඇයි ආවෙ මේ මොහොතෙ
ලෝකයටම රජ අණ බලපාන බව
කෑ ගසා කියන අණ බෙරයක්
ගසන හඬ
එවිටම මගේ සවන් බිහිරි කරමින්
හමා ගියා
ඩී. අමරසිරි ගුණවර්ධන – ඕක්ලන්ඩ්
